ـ آقا...آقا..میشه یه نونم به من بدید؟

ـ دیر رسیدی نون ها تموم شد.

ـ ولی من خیلی وقته تو صف ایستادم از وقتی که هوا روشن بود!!!

ـ گفتم که پسر جون نون دیگه نداریم.

ـ پس اون دو تا نون که اونجاست چیه؟؟؟

ـ اون ها صاحب داره،آگه صاحبش نیومد دنبالش میتونی بیای ببریش.

ـ صاحبش کی میاد؟

ـ معلوم نیس ،بهتر بری یه نونوایی دیگه...

پسر بچه با چهره ایی اندوهگین و قلبی مالامال از غم آنجا را ترک کرد وقدم زنان در پیاده رو به راه افتاد ودر همان لحظات در حالیکه سخت نگران خواهر کوچکش بود که او را برای یافتن غذایی ساده گرسنه تنها گذاشته بود. به این اندیشید که بدبختی اش تا به کجا ادامه دارد،آنقدر با اندیشه های گوناگون وبا پاهای ناتوانش پیاده رفت ،تا به نانوایی دیگری رسید وقتی سرش را بلند کرد تابا تنها سکه ایی که داشت تکه نانی بخرد با در بسته ی نانوایی مواجهه گردید، ناگهان بدنش کرخت شد بگونه ایی که توان ایستادن بروی پاهایش را  نداشت به یاد چشم های منتظر خواهرش افتاد که دو شبانه روز بود که نه خود ونه خواهرش لقمه نانی برای سیر کردن شکمشان نیافته بودنند و هم چنان می بایست گرسنه می ماندند.با ضعفی که در شکم وبی رمقی که در پاهایش وجود داشت راه خانه را در پیش گرفت،دقایقی نگذشته بود که بوی غذاهایی که از رستوران بیرون می آمد و دل هر رهگذر گرسنه ایی را با خود می برد به مشامش رسید،چند لحظه ایی در مقابل رستوران شیشه ایی ایستاد او با دیدن مردی با سیبیل های بلندی که با اشتها لقمه ی غذا را در دهان میگذاشت و آن را با لذت می بلعید،بی اختیار شکمش به قارقور افتاد و آب دهانش را قورت داد...

بار دیگر سکه اش را در دستش لمس کرد و غمی دیگر را به دل خرید،چون خوب می دانست که با داشتن آن سکه نیز حتی ورودش در رستوران ممکن نبود.در همان حال یک لحظه فکری به ذهنش رسید که با سکه اش ته مانده ی غذای آن مرد را از رستوران بخرد.اما خیلی زود از فکرش شرمگین گردید چون به یاد یکی از نصایح پدرش افتاد که حین مرگش به او گفته بود "هیچ وقت کاری نکن که اطرافیان نسبت به تو ترحم کنند " پسر بچه با آنکه هنوز سن کمی داشت نصیحت پدرش را بخوبی درک کرده بود و آن جمله را آویزه ی گوشش ساخته بود یادآوری حرف پدرش بغضی را در گلویش نشاند که تحمل آن در آن موقعیت دردناک بود،به هر نحوی که بود با مقامت از ریزش اشکهایش جلوگیری کرد و از مقابل رستوران گذشت.هوا تارک تاریک شده بود هنوز هم نمی دانست با سکه اش برای خواهر چشم انتظارش چه بخرد،هنوز در فکر بود که دوباره به نانوایی رسید،گمان کرد هنوز صاحب نان ها نیامده است سریعا خود را به شاطر نانوا رساند:

ـ آقا...صاحب اون دو تا نون نیومد ؟

شاطر لبخندی زد:

ـ نه نیومده،فکر کنم یادش رفته...بیا بگیر که فکر کنم این نون ها قسمت تو شده.

شاطر قصد کرد نان ها را به پسر بچه بدهد که پیرمرد سفیدموئی جلو آمد:

ـ سلام ،ببخشید که دیر کردم... میشه نون منو بدید؟

پسر بچه به پیرمردی خمیده که سه کیسه در دستهایش قرار داشت خیره شد و در دل دوباره غصه خورد وچند قدم از آنجا دور شد وسلانه سلانه راه خانه را در پیش گرفت،هنوز به خانه نرسیده بود که صدای پاهای خسته ایی را از پشت سرش شنید.پیرمرد بود که با کمر خمیده اش کیسه هایی را به سختی با خود حمل میکرد،پسر بجه بی اختیار به سمت او برگشت و به کمکش شتافت ،پیرمرد بروی پسر بچه لبخندی زد و کیسه ها را با او تقسیم کرد.وقتی هر دو به مقصد رسیدند .در همان حین پسر بچه انتظار بیهوده ایی به سراغش آمد او فکر میکرد پیرمرد در ازای انجام کمکش به او چیزی می دهد.وقتی رسیدند پیرمرد،پسر را به داخل خانه دعوت کرد،پسر بچه با ورود به خانه و با دیدن پیرزن افلیجی که درون ایوان روی ویلچری نشسته بود بر غم هایش افزوده تر شد و از تفکرش پشیمان گردید،وقتی کیسه ها را بروی ایوان گذاشت پیرمرد از او تشکر کرد،با اینکه دلش گرفته تر شده بود دلش میخواست در کنار آن پیرمرد و پیرزن بماند اما می بایست می رفت چون خواهرش از تنهایی می ترسید،با سستی خانه را ترک کرد وپا به درون کوچه نهاد بار دیگر سکه اش را لمس کرد اما آنقدر غصه دار بود که نمی توانست با آن سکه ی ناچیز،چیزی بخرد بی اختیار از شدت ناراحتی سکه را به گوشه ایی از کوچه پرت کرد.

لحظه ایی گذشت تا متوجه ی حرکتش شد که تنها دارایی اش را نیز از دست داده،قصد کرد سکه را بردارد اما دختر خردسالی که به همراه مادرش در حال گذر از کوچه بود سکه را از روی زمین برداشت،پسر پچه از عملش سردرگم بود جلو رفت به نظر می آمد آنها گدا بودنند لباسهایش مندرس و کثیف بود،خواست سکه را از دخترک بگیرد اما اشتیاق دخترک غیر قابل تصور بود،مادرش که در تاریکی متوجه سکه نشده بود موهای دخترک را کشید و او را به جلو هل داد و باخود برد،پسر بچه دنیا را در مقابلش تیره وتار دید وبا حالی منقلب شده به خانه رفت ،خواهرش با رنگی پریده با مرگ دست وپنجه نرم میکرد.اشک در چشمانش حلقه بست قصد داشت فریاد بکشد اما صدایش در گلو خفه شده بود،خود او هم تا ساعتی بیشتر توانی برای باز نهادن پلک هایش نداشت،دیدگانش مقابلش را تار می دید اما در همان تیره گی لبخند سفید موی مهربان را تشخیص داد،با همان تیرگی عمق چشمهای سفید مو را خواند که خالی از هر گونه ترحم بود.