اول از همه ، قبل از اینکه در مورد مطلبی که میخوام ازش بنویسم، میخوام از همه ی دوستانی که برای رفتن "آرمینای عزیز" از بین ما،اظهار همدردی کردند،تشکر کنم....

و دیگه اینکه اگه نتونستم جواب نظراتتان را بدهم عذرخواهی میکنم، چون همون طور که میدونید گرفتار انتخاب رشته ی کنکور بودم و کمتر به نت می اومدم،طوریکه حتی برای گذاشتن این پست وبلاگم،چند روزی به تاخیر افتاد.

"شور و شوق پا گذاشتن به دبیرستان و رها شدن از سه دوره ی سال راهنمایی در وجودم شعفی به پا ساخته بود، اشتیاق به دوره ی تحصیلی جدید،به مدرسه و دبیران جدید، اشتیاق به فضای جدید و دوستان جدید، همه ی این ها مسبب این شد که روز اول دبیرستان را ،منی که همیشه با تاخیر فراوان بر سر قراری یا جایی می رسیدم....قبل از طلوع آفتاب به مدرسه ی نو،برسانم و با لذت بوی پاییز را استنشاق کنم و با چشم برای یافتن آشنایی اطرافم را بکاوم.

جستجوهایم فایده ایی نداشت، از دوستان قدیمیم خبری در آن مدرسه و آن گذرا نبود.

همانجا بروی سکویی نشستم و دقایق را گذراندم ،تا اینکه دیدم دختری آشنا از روبرویم به نزدم می آید.او را براحتی شناختم، لبخندزنان میآمد.همان لبخند ملیح، همان صورت گندمگون،همان موهای طلایی فر شده، همان چاه زنخدان و همان چشمان روشن ....کافی بود که بدانم او همان دختری است که در سه دوره ی راهنمایی با فاصله ی پنج،شش متری بروی نیمکت می نشست و همچون خودم دختری عاری از شیطنت ظاهری بود،از دیدن او خوشحال شدم و از اینکه در آن مدرسه غریب آشنایی یافته بودم خرسند شدم.

همان روز با اینکه در یک کلاس گروهبندی نشده بودیم ،با اصرار به ناظم مدرسه خود را همکلاسی یکدیگر ساختیم و با هم اخت شدیم"

هنوزم که هنوزه ،فکر میکنم که قسمت بود که تو بین اون همه دختر از دوره ی راهنمایی ام، فقط مژده رو اونجا ببینم و باهاش به جز بودن یه همکلاسی گذشته ،دوست و صمیمی بشم.

مژده دختر خوبی بود که من در دوره ی راهنمایی ازش غافل بودم اما الان هنوزم خیلی خوشحالم که تو اولین روز دبیرستان باهاش دوست شدم....

یه دختر باوفا و بینهایت صادق و مهربون و....................................

که هشت ساله باهم دوستیم و ده ساله با هم آشناییم....

( من کلا تو دوست گرفتن،خوش شانسم )

مژی جونم میدونم الان مسافرتی، رفتی همدان و داری خوش میگذرونی،(جای منم خیلی خیلی خالیه میدونم).... شرمنده نتونستم دوازده مرداد این پست رو بگذارم و تولدت رو تبریک بگم.....     

واسه ات یه کادوی ناچیز (برگ سبزی است تحفه ی درویش) آبی ،که البته چون میدونم رنگش رو دوست نداری خریدم...که دستم درد نکنه و .....که صد البته برای اذیت کردنت این رنگ رو انتخاب کردم....

ببین....

اون وسطیه ماله منه،واسه تو خریدم.....

رنگش چه خوشگله....

اونا هم مال دوستای باحال منه که مرتب به اینجا سرمیزنن...

مژی خدایی حال میکنی ....

چقد خاطرخواه داری تو....

واسه ات یه کیک خوشگلم خریدم و گذاشتم اینجا،البته مجانی دراومد....

مجانی مجانی هم نه بودااااااا.......

چند تا کلیک خرجش کردم ......

تو که ماشالله دانشگاه آزاد خسیست کرده....

یه کیک خشک و خالی تو وبلاگت نذاشتی ....

تازه کسی هم دعوت نکردی....

حالا من تلافی میکنم هم بچه ها رو دعوت میکنم هم به بروبچ کیک میدم.....اونم دوتا کیک گنده...که همگی سیر شن ....دعوا هم تو کار نباشه.....ستاره هاش یه نموره زیادی شدن....ببخش دیگه شمع ۲۱ گیرم نیومد....ایشالله دفعهی بعد...

آهان....جان....خوشگل نه؟؟؟.....نوش جونتون....

راستی تو وقتی نی نی بودی چقد ناز و مامانی بودی تو....خوردنی مثه کیک

لپاشوووووو....ببین......

جیگر بخدااااااااااا.....

به دوستان عزیزم توصیه میکنم حتما به وبلاگ مژی جونم،سری بزنید ...پشیمون نمیشید...

                           دل نوشته های مژژژژژی جووووووون خودم

بازم

ایشالله در کنار خانواده صد ساله بشی......

ببین چقد خودمو تو زحمت انداختم....

یاد بگیر مژی جون.... 

فقط....

فقط چهار ماهو دوازده روز از من کوچیکتری....

آفرین دختر خوبو حرف گوش کن.....

میدونم خوبی از خودمههههه...

پس فعلا تا تولد من.....

قربون تو، سارا خانووووووم گل و بلبل.